Przez stulecia króliki hodowano na futro i mięso. Dopiero w XIX wieku stały się domowymi pupilami. Zaczęto je miniaturyzować - by sprawiały człowiekowi więcej przyjemności. Ale to nie znaczy, że możemy je traktować jak maskotki. Dawanie małemu dziecku królika w prezencie jest całkowitym nieporozumieniem. Zwierzątku trzeba co dzień poświęcać czas, karmić go, pielęgnować, chodzić z nim do weterynarza na przeglądy i szczepienia. Zastanówmy się, czy będziemy w stanie robić to wszystko przez 6-8 lat, bo tyle właśnie żyje królik domowy.

Bakteriami czy pasożytami, których nosicielami bywają domowi pupile – ukochany pies, kociak lub papuga – możemy zarazić się przez cały rok. Jednak najbardziej narażeni na zoonozy (choroby, które występują wśród zwierząt, ale mogą być przenoszone na ludzi) jesteśmy właśnie teraz, gdy więcej czasu spędzamy na łonie natury. Zagrożenie niosą bowiem ze sobą też kontakty (nie zawsze chciane) z dzikimi zwierzętami i owadami.

Merda ogonem na nasz widok, pozwala się pogłaskać, poliże po ręce. Po prostu jest. Wierny i oddany. Często bliski kontakt z psem okazuje się najlepszą terapią. I dla dzieci, i dla dorosłych. Kocha nas bezwarunkowo, niczego nie oczekuje, nie ocenia. Chce tylko, by go wyprowadzić, a to  leży w naszym interesie.

Bawią, denerwują. Uspokajają. Straszą lub są przymilne. Ale nigdy nie mijamy psów obojętnie. Pracują z nami, a nawet nas leczą. Kto miał do czynienia z psem, poczuł jego magię. Zwierzak cieszy się, gdy wracamy, bez względu na to, czy odnieśliśmy sukces, czy porażkę. Ma zawsze czas i zaakceptuje każdą zmianę w naszym życiu czy wyglądzie.