Dziecko z ADHD (to zespół nadpobudliwości psychoruchowej i zaburzeń koncentracji) wierci się w ławce, przeszkadza na lekcji, nie potrafi się skupić. Dociera do niego połowa informacji przekazywanych przez nauczyciela, z czego zapamiętuje również połowę. Ukarane zwykle nie ma pojęcia, za co je ta kara spotkała. Nie przewiduje następstw swoich zachowań. Może nie jeść i nie spać, a znajdzie siłę, żeby znów szaleć. W szkole ma same kłopoty. Znamy już niektóre przyczyny zespołu nadpobudliwości psychoruchowej i zaburzeń koncentracji uwagi (ADHD). Wiemy też, jak pomóc dziecku.

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej, czyli ADHD, jest grupą zaburzeń charakteryzujących się tendencją do przechodzenia od jednej aktywności do drugiej bez ukończenia żadnej z nich oraz zdezorganizowaną, słabo kontrolowaną nadmierną aktywnością. Natomiast ADD jest chorobą zbliżoną do ADHD, w której nie ma nadpobudliwości ruchowej. Objawia się przede wszystkim brakiem koncentracji i trudnościami w skupieniu uwagi. Oba terminy są niejednokrotnie używane zamiennie.

Nadpobuliwe dziecko nie może usiedzieć na miejscu i absorbuje swoim zachowaniem. Z ADHD nie wyrasta ponad połowa dzieci. W dorosłym życiu będzie im bardzo trudno panować nad swoimi emocjami. Nadpobudliwość psychoruchowa nie rozwija się pod wpływem błędów wychowawczych, stylu życia, diety czy samotności któregoś z rodziców, chociaż te czynniki mogą nacilać jej objawy.