Dziecko ma kłopoty z koncentracją? A może ma dysleksję, dysgrafię, dysortografię, dyskalkulię czy ADHD? Gdy nadpobudliwość sprawia, że pojawiają się problemy w nauce a codzienne czynności stają się kłopotliwe, być może warto wypróbować kinezjologię edukacyjną. Ta metoda powinna pomóc mu pokonać trudności. Oto jej zasady.

Nadpobuliwe dziecko nie może usiedzieć na miejscu i absorbuje swoim zachowaniem. Z ADHD nie wyrasta ponad połowa dzieci. W dorosłym życiu będzie im bardzo trudno panować nad swoimi emocjami. Nadpobudliwość psychoruchowa nie rozwija się pod wpływem błędów wychowawczych, stylu życia, diety czy samotności któregoś z rodziców, chociaż te czynniki mogą nacilać jej objawy.

Nadpobudliwość psychoruchowa, czyli ADHD, rozpoznawana jest od 150 lat. Wcześniej nie zauważano tego zaburzenia, a niektórzy twierdzą, że ono w ogóle wtedy nie występowało. Obecnie mówi się, że dotyczy od 3 do 10 proc. dzieci. Liczba ta rośnie być może dlatego, że polepsza się opieka zdrowotna, co sprawia, że coraz więcej dzieci, które dawniej nie przeżyłyby (np. wcześniaki), dzisiaj ma się dobrze. Dziś wiemy już, że hiperaktywność dzieci to nie tylko uciążliwa cecha charakteru. Ale skąd się bierze nadpobudliwość i jakie są jej objawy?

ADHD czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi jest przyczyną problemów dziecka w kontaktach z rówieśnikami, nauczycielami, ale także przyczynia się do konfliktów w rodzinie. ADHD jest najczęstszym zaburzeniem wieku rozwojowego. Nadpobudliwe dziecko to dużo częściej chłopiec niż dziewczynka. Podłożem ADHD są zmiany w pracy mózgu, które sprawiają, że dziecko ma kłopot z kontrolą impulsów, emocji i zachowań oraz skupieniem uwagi. Jeśli twoje dziecko jest nadpobudliwe, ma ADHD, musisz mu poświęcić szczególnie dużo uwagi.