ADHD. Definicja, przyczyny, terapia

Tagi:

ADHD, dziecko z ADHD, nadpobudliwe dziecko, nadpobudliwość psychoruchowa

Podoba ci się artykuł? Poleć innym

Podziel się! |

Sklep on line| Drukuj| A  A  A

Inni twierdzą, że za wzrost nadpobudliwości odpowiedzialna jest zmiana w odżywianiu – sztuczne barwniki, gazowane napoje, bomby kaloryczne (słodycze, chipsy) i inne wysokoprzetworzone produkty. Badania pokazują też, że nadpobudliwość jest przekazywana z pokolenia na pokolenie zarówno poprzez geny, jak i poprzez naśladowanie stylu zachowania rodziców. Swoją rolę odgrywać może bardzo pobudliwy typ układu nerwowego („pobudliwe nerwy” – nawet słaby bodziec wywołuje u takich osób silne reakcje). Objawy ADHD nasilają się, gdy w domu jest wiele stresu, zaburzone są relacje rodzic – dziecko i gdy rodzice nagradzają objawy nadpobudliwości („Moje dziecko jest takie szczere – zawsze powie nauczycielowi, co mu leży na wątrobie, nawet w połowie lekcji”).

Wicher w brzuchu

Spotkałem się kiedyś z chłopcem, który cierpiał na ADHD. Po chwili rozmowy wiedziałem już, że ma on ogromny kłopot ze skupianiem uwagi. Powiedziałem: „Patryk, usiądź na chwilę i trzymaj obie ręce na biurku.” Chłopiec chętnie wykonał moją prośbę, ale po 10 sekundach powiedział: „Proszę pana, ja już nie mogę”. „Co się dzieje?” – spytałem. „Czuje taki wielki wicher w brzuchu”. Ten „wicher” to było szalenie nieprzyjemne uczucie, które znikało, gdy się ruszał, śmiał, rozmawiał, bił się. Bezczynność była dla niego nie do zniesienia. Chłopiec nie miał nad tym kontroli.
ADHD objawia się nie tylko potrzebą ruchu, ale też „nadruchliwością emocjonalną” – szybkim pojawianiem się silnych emocji i ich gwałtowną przemianą w inne. Dlatego dzieci nadpobudliwe są bardzo impulsywne, widać u nich gwałtowne zmiany nastroju i są nieprzewidywalne – to, co czują, natychmiast wprowadzone jest w czyn. Myślenie pojawia się potem.
Trzecim kluczowym objawem nadpobudliwości są zburzenia koncentracji uwagi. I tu interesujące odkrycie – ADHD diagnozuje się prawie 5 razy częściej u chłopców niż u dziewczynek. Faktycznie jednak różnice między płciami nie są wcale takie duże. U dziewczynek ADHD objawia się bowiem przede wszystkim trudnościami w koncentracji uwagi, czego nie widać bezpośrednio w zachowaniu. Dziewczynka raczej siedzi na lekcji, nie biega, nie zaczepia, tak jak to robią chłopcy, ale nie potrafi kierować swojej uwagi (np. nie potrafi oderwać się od telewizora lub komputera), myli się, dekoncentruje i rozprasza (np. bardzo ją stresują zadania na czas, szybko się irytuje, a jak natrafia na przeszkody, przestaje wtedy zupełnie myśleć). Te objawy mniej niepokoją niż ciągłe gonitwy chłopców, toteż chłopcy częściej trafiają do specjalistów niż dziewczynki.