Narodziny drugiego dziecka. Jak wychować szczęśliwe rodzeństwo?

Tagi:

jedynak, narodziny drugiego dziecka, rodzeństwo, rodzice

Podoba ci się artykuł? Poleć innym

Podziel się! |

Sklep on line| Drukuj| A  A  A

Jedynak musi usłyszeć od rodziców, że na świecie pojawi się siostra lub brat. Dalszy ciąg zależy od wieku dziecka, bo taki komunikat trzeba dostosować do jego dojrzałości. Trudno mi sobie na przykład wyobrazić, żeby półtorarocznego brzdąca usadzić na fotelu i rozpocząć poważną konwersację, że będzie miał rodzeństwo. Jego zdolność do przetwarzania naszego komunikatu jest ograniczona.

A może nic nie mówić i zrobić jedynakowi niespodziankę?

– Trzeba rozmawiać, bo narodziny kolejnego dziecka to zmiana dla całej rodziny, nie tylko dla dorosłych. Jeśli maluch spędzał całe dnie z mamą, miał ją tylko dla siebie, to pojawienie się rodzeństwa oznacza rewolucyjną zmianę. I jeszcze jedno – dziecko jest mądre, wyczuwa, że coś się dzieje. Jeśli unikamy tematu i robimy tajemnicze miny, wywołujemy niepokój, zaburzamy poczucie bezpieczeństwa.

Jaki moment wybrać na taką rozmowę?

– Okazji może być sporo, na przykład gdy zobaczymy niemowlaka, u znajomych czy na spacerze, można do tego nawiązać i wytłumaczyć dziecku, że siostrzyczka czy braciszek też będzie takim maluchem. Można też użyć przykładu z bajki, gdzie występuje rodzeństwo. Są też książki i filmy dla dzieci, które opowiadają o czekaniu na nowego członka rodziny. Takich pozycji jest sporo i warto z nich korzystać. Ale przed zakupem książki radzę rodzicom zapoznać się z jej treścią, a przed wspólnym oglądaniem filmu – obejrzeć go samemu. Znając swoje dziecko, matka i ojciec będą najlepiej wiedzieli, czy zawartość książeczki jest dla niego odpowiednia.

Włączyć dziecko do przygotowań na przyjęcie nowego członka rodziny?

– To dobry pomysł, bo od samego tłumaczenia rzeczywistość się nie zmienia. Poza tym, gdy prosimy o pomoc, maluch nie będzie się czuł pominięty, nie odniesie wrażenia, że coś ważnego dzieje się bez jego udziału. W jakim zakresie – to już zależy od wrażliwości dziecka i pomysłowości rodziców.  Dla kilkulatka życie jest przygodą i zabawą, można to wykorzystać z pożytkiem i dla dziecka, i dla rodziców. Przedszkolak będzie świetnym pomocnikiem w wyborze ubranek dla noworodka, pomoże dobrać kolory czy mebelki do niemowlęcego pokoiku, będzie się świetnie bawił przy kupnie wózka. Kto wie, może to właśnie on wybierze imię dla siostrzyczki lub braciszka i będzie to dla niego powodem do dumy? Wszystko to przygotuje starszaka do przyjęcia malucha w domu, wprowadzi nastrój oczekiwania i radości z nadchodzących narodzin. Wspólną historię pomoże też budować oglądanie z rodzicami zdjęć USG i zastanawianie się, gdzie widać nóżkę, albo przemawianie do rosnącego brzucha mamy.

A gdy dziecko spyta, skąd się tam wziął dzidziuś?

– To odpowiadamy. Ale nie przesadzajmy ze szczegółami w rozmowie z przedszkolakiem, bo jemu zwyczajnie nie są one potrzebne. Najpewniej wystarczy, gdy usłyszy, że z miłości. Odradzam natomiast historie o bocianie i kapuście. Gdyby jednak pojawiły się dodatkowe pytania, radzę i na nie udzielać odpowiedzi. Nie polecam wyciągania książki do biologii i urządzania czterolatkowi pogłębionego wykładu na temat życia seksualnego. Za to u starszego dziecka może to być dobry pretekst do poważniejszej rozmowy. Ale tylko wtedy, gdy jest nią zainteresowane. Nie bombardujmy szczegółami, zanim nie zapyta.

Ale najtrudniejsze dopiero nadchodzi…

– Gdy na świat przychodzi drugie dziecko, wszystko staje na głowie, i w świecie rodziców, i dziecka. Wypieszczony jedynak, który wcześniej miał rodziców tylko dla siebie, musi się nimi dzielić. W dodatku z tym maluchem nawet nie można się pobawić i wszyscy się nim, nie wiedzieć czemu, tak zachwycają.

Jak rodzice mogą mu pomóc?

– Starszy brat lub siostra rzeczywiście ma problem. To, co do tej pory tylko sobie wyobrażali, stało się faktem. Kilkulatkowi trudno się z tym pogodzić – nawet jeśli rodzice tłumaczyli, że po narodzinach malucha wiele się zmieni, nie był przecież w stanie wyobrazić sobie, jak wiele. Rodzice, dziadkowie, znajomi – wszyscy zwracają teraz uwagę na najmłodszego w rodzinie. To może budzić w starszym uzasadnioną złość. Dobrze, jeśli rodzice będą w tym czasie podkreślać, że ono też jest bardzo ważne. Można nawet dyskretnie zwrócić na to uwagę gościom, którzy przyjdą zobaczyć malucha.

Czy sprawdza się pomysł z prezentem, który – jak to swemu pierworodnemu dziecku tłumaczą dorośli – „przyniosło mu młodsze rodzeństwo”?

– Taki prezent pojawia się wtedy w domu razem z tym braciszkiem czy siostrzyczką i ma starsze dziecko pozytywnie nastawić do rodzeństwa. Jeśli jest to część tej radosnej opowieści o nowym członku rodziny, to czemu nie?! Nie sprawdzi się natomiast, jeśli rodzice potraktują prezent jako kupowanie sobie świętego spokoju albo będą chcieli prezentem zrekompensować czas, którego teraz dla starszego dziecka nie mają. Polecam za to wydzielenie dla starszaka chwil, które mama lub tata spędzają tylko z nim. Mali ludzie lubią rytuały, bo te dają im poczucie bezpieczeństwa. To potrzebne zwłaszcza przy noworodku, który – z punktu widzenia starszego rodzeństwa – wprowadza chaos i niepokój. Niech to będzie codzienny spacer z przedszkola czy szkoły, wyjście na basen albo wspólne czytanie przed snem – ważne, aby był to czas zarezerwowany dla starszaka.