Noworodek? A z czym to się je?

Tagi:

lęk przed noworodkiem, noworodek, ojciec, ojcostwo, opieka nad niemowlakiem, przyjście dziecka na świat, rady dla ojców, rodzina, rola ojca, szkoła rodzenia, tacierzyństwo, tata, zajmowanie się dzieckiem, zmiana pieluchy

Podoba ci się artykuł? Poleć innym

Podziel się! |

Sklep on line| Drukuj| A  A  A

Patrzyłem na niego i zastanawiałem się, jak można zajmować się taką odrobinką. Jak go wziąć na ręce, by nie skrzywdzić?

Potem, gdy dowiedziałem się, że sam zostanę tatą, te obawy wróciły. Postanowiłem jednak, że muszę coś zrobić, by przełamać lęk przed noworodkiem. Udało się! Zobacz, jak mi się to udało.
Pomyślałem sobie – w życiu trzeba podejmować wyzwania - to taka męska sprawa.

Postanowiłem: chcę być tatą, a najlepiej supertatą. Żeby jednak to mi się udało muszę zacząć wcześnie.

Tylko jak to zrobić, gdy na samą myśl o kwilącym zawijątku robi mi się słabo?

Rany, szkoda, że dzieci nie rodzą się jako trzylatki... Wtedy wszystko byłoby łatwo... Póki co, dość gdybania, trzeba zacząć działać.

Rozmawiałem z dzieckiem

Zacząłem, już wtedy, kiedy żona była w ciąży. Ten okres sprzyjał nie tylko naszemu zbliżeniu, ale również zaczęła tworzyć się więź między mną a moim dzieckiem. Jak? Starałem się codziennie znaleźć czas na dyskusje z maleństwem (oczywiście przez brzuch mamy, no i był to raczej monolog...). Po jakimś czasie zacząłem nawet czytać mu bajki świetnie się przy tym bawiąc. Z dnia na dzień czułem, że dziecko jest mi coraz bliższe. W pewnym momencie zauważyłem nawet, że ma swoje gusta, np. zawsze uspokaja się przy „Angie” Rolling Stonesów!

Uczyłem się rodzić...

... w szkole rodzenia. No może nie dosłownie, w końcu w czasie porodu miałem tylko asystować żonie. Nie mniej jednak szkoła rodzenia to był dal mnie strzał w dziesiątkę. Dlaczego? Po pierwsze spotkałem tam innych ojców – spanikowanych tak samo jak ja.  Mogliśmy bez zażenowania pogadać sobie o naszych lękach i obawach. No i zadawać tysiące głupich pytań położnej. Odpowiadała na wszystkie i chyba nawet nie dziwiła ją nasza postawa. Chyba widziała już wielu takich wystraszonych wariatów. I jeszcze jedno – w szkole rodzenia mogłem poćwiczyć opiekę nad niemowlakiem. Co prawda tylko na lalkach, ale to właśnie dzięki nim potem poradziłem sobie ze zmianą pampersa u mojej córeczki.