Pani Sylwio, to, co radziłabym, to przede wszystkim spokojne podejście do sprawy. Dzieci doskonale wyczuwają nasze zdenerwowanie czy zniecierpliwienie, co z kolei bardzo niekorzystnie na nie wpływa, powodując różnego rodzaju napięcia. Warto dziecko wspierać w tej trudnej drodze uczenia się reguł języka polskiego. Okres swoistej mowy dziecięcej charakteryzuje się przejściowym nadużywaniem różnych głosek czy nawet końcówek. Czasami dzieci zamiast sanki mówią szanki, bo właśnie opanowało artykulację tej głoski. Może Pani córcia jest na etapie odkrywania prawidłowości odmiany. Proszę zauważyć, że w dopełniaczu (kogo? czego?) liczby mnogiej funkcjonuje końcówka -uch dla rzeczowników rodzaju niemęskoosobowego, np. mucha - much, w związku z czym zastępuje rodzaj męskoosobowy rodzajem niemęskoosobowym. To, co mogłabym zaproponować w tej sytuacji, to właśnie zabawę w odmianę różnych wyrazów. Najpierw dobrze byłoby, aby córka osłuchała się z różnymi formami końcówek w dopełniaczu, np. nie ma stołów, koni, braci, przyjaciół, much, etc. , a potem dobierała poprawne formy. Poprzez zabawę dzieci o wiele więcej się uczą, niż poprzez stałe ich poprawianie. Język polski jest językiem fleksyjnym, a to oznacza, że spoczywa na nas obowiązek dobierania odpowiedniej formy do każdego wyrazu. Jednym słowem należy się cieszyć z takiego przebiegu sprawy u Pani córci, bo oznacza to, że Pani dziecko wchodzi w świat języka poprzez eksperymentowanie.