Witam. Przede wszystkim zachęcam do analizy moich poprzednich odpowiedzi - w bazie znajduje się już kilka, dotyczących analogicznych trudności. Dodam, że najważniejsza w drodze do sukcesu w tej kwestii, jest wychowawcza konsekwencja ze strony dorosłych. Im dłużej trwa taka sytuacja, tym trudniej będzie później o zmiany, gdyż ten schemat utrwala się. Po pierwsze córka powinna zasypiać w swoim łóżku i nie należy jej przenosić do łóżka dorosłych. Chodzi o to, by w końcowym efekcie zasypiała i budziła się w swoim posłaniu. Skoro dziewczynka budzi się z krzykiem, trzeba próbować uspokoić ją bez zmiany miejsca. Sama obecność rodzica, jego kojący głos są już odpowiedzią na tę potrzebę. Generalnie w tym czasie nie należy rozbudowywać ani kontaktu słownego, ani wzrokowego, lecz po prostu ukoić płacz dziewczynki. Nie należy też kłaść się obok niej, lecz posiedzieć obok łóżka i poczekać, aż dziecko zaśnie. Początkowo może być trudno i może być to żmudne, ale obecna sytuacja też jest  trudna i staje się taka coraz bardziej. Z każdym dniem sytuacja powinna się poprawiać, dziecko będzie się uczyło samodzielengo spania. Musi mieć jednak ku temu okazję. Ponadto, należy uprzedzić dziecko o nadchodzących zmianach. W dogodnym czasie wyjaśnić, najlepiej wspólnie z tatą, że od teraz będzie spała w swoim łóżeczku, gdyż jest już dużą dziewczynką. W kwestii sąsiadów  - rozumiem Państwa obawy, ale taka sytuacja też nie jest rozwiązaniem. Istnieje szansa, że przebieg zmian nie będzie tak uciążliwy. Chcąć jednak zrobić coś w tej kwestii można spokojnie, uprzejmie poinformować najbliższych sąsiadów, że przyuczacie Państwo córkę do samodzielnego spania, że może być to trudne i z góry przepraszacie za ewentualne niedogodności.