Synek 2,5 roku wpada furię

Mój synek ma 2 latka i 6 miesięcy. Jest bardzo mądrym chłopcem, ale bardzo upartym. Staramy się nie spełniać wszystkich jego zachcianek. Szczególnie tych wynikających z samej upartości. Np. gdy upiera się, że babcia ma mu podać jedzenie a nie ja (mama), a gdy babcia to robi to on nagle zmienia zdanie i nagle ja mam mu dać jeść i tak próbuje nas wodzić za nos. Lub gdy picie stoi na wyciągnięcie jego rączki, a on urządza awanturę, bo to ja mam przejść przez pół pokoju żeby mu to picie podać, bo on sam nie weźmie. Oczywiście dla mnie nie jest problemem podanie mu tego picia, ale nie mogę dopuścić do tego, żeby wszyscy domownicy byli na skinienie palcem zależnie od Kacperkowego widzi mi się. Nie mozemy mu ustępować na każdym kroku, bo nie będzie umiał żyć z innymi dziećmi i może mieć problemy chociażby w przedszkolu, gdzie nikt nie będzie na każde jego skinienie. Czasem sytuacje takie kończą się łagodnie, Kacper w końcu ustępuje, czasem udaje mi się obrócić sytuację w żart i wtedy jeszcze chętniej wykonuje różne polecenia. Staram się sprawiać, by on sam chciał robić to, co mu się mówi i przekazywać mu moje wymagania w sposób dla niego przystępny. Ale zdarzają się sytuacje gdy Mały staje się nieznośny. Robi wszystko na złość bez powodu. Bawi się grzecznie a za chwilę zaczyna "wariować", rzucać zabawkami, trzaskać drzwiami, mimo, że nieraz doświadczał konsekwencji takiego zachowania. Staram się go rozumieć bo wiadomo, że dziecko w przypływie dobrego humoru może czasem dostać tzw. "głupawki", ale staram się wtedy spokojnie, ale stanowczo uprzedzać go, że takie zachowanie nie jest dobre, że jeżeli nie przestanie to np. zniszczy autko, którym rzuca. Gdy mimo to nie przestaje to np. zabieram mu zabawkę mówiąc, że dostanie ją z powrotem gdy się uspokoi. To też niekiedy działa, ale czasem zdarza się tak, że w przypływie tej "głupawki" jakiekolwiek postawienie mu granic czy nakłonienie do czegokolwiek (np. pójście się myć) kończy się furią. Ale nie taką, w której po prostu trochę pokrzyczy, potupie nóżkami i mu przejdzie. On wrzeszczy histerycznie, ale tak, że zdziera sobie gardło, zaczyna mieć dziwne ruchy, np. drapie się po ciele rączkami, ostatnio podrapał sobie tak brzuszek, że zostały czerwone ślady. I nic nie działa, to trwa bardzo długo. Ja naprawdę staram się stosować do różnych rad i do tego co mi mój własny rozum i serce podpowiada, ale nic nie skutkuje. Zachowuje w takich sytuacjach spokój, staram się przeczekać najgorsze i zainicjować rozmowę. Po jakimś czasie skutkuje, gdy mówię mu, że nie mogę go zrozumieć gdy tak płacze to zaczyna się opanowywać by powiedzieć o co mu chodzi. Ale mija sporo czasu zanim w ogóle dotrze do niego jakikolwiek mój komunikat. Gdy w końcu udaje mi się z nim porozmawiać to słucham co chce powiedzieć i tłumaczę mu czemu nie mogę się na coś zgodzić. Po kilkunastu razach uspokaja się, ale szczerze nie jestem pewna czy dlatego, że zrozumiał, czy dlatego, że nie miał już siły. Takie ataki furii potrafią trwać nawet kilkanaście minut. Dziecko jest po tym tak wyczerpane, że najczęściej wtula się we mnie i zasypia a mnie chce się płakać i jestem przerażona tym wszystkim. Nawet śpi później nerwowo, jakby miał tiki, a ja cały czas się zadręczam czy na pewno dobrze się zachowałam, czy nie należało mu ustąpić żeby zapobiec takiej maksymalnie nerwowej sytuacji dla dziecka. Nie chcę żeby to później źle się odbiło na jego psychice, ale wiem też, że nie mogę mu zawsze ustępować bo w ten sposób też mogę zrobić mu krzywdę. Kacperek jest naprawdę bardzo bystrym chłopcem, w sekundzie wszystko "łapie", wszyscy wokół dziwią się, że tak pięknie i dużo mówi, że jest taki towarzyski i otwarty. Wiem, że każda matka wychwala swoje dziecko pod niebiosa, ale to nie jest tylko moja opinia. Nie chcę żeby przez takie sytuacje stał się nerwowym albo wystraszonym dzieckiem. Bardzo proszę o jakąś radę. Z poważaniem: Anna