Witam. Rozmowa dotycząca trudnych, problemowych kwestii wymaga szczególnie sprzyjających warunków i odpowiedniego podejścia, ze względu na swój charakter właśnie. W związku z tym próby, w których metodą było krzyczenie na dziecko zdecydowanie oddalało Panią od zbudowania kontaktu z córką. Podstawą do kształtowania u dziecka postawy nacechowanej otwartością na rozmowę, gotowością do zwierzenia się z rozterek, smutków czy opowiedzenia o swoich błędach lub porażkach jest bowiem między innymi pełne poczucie bezpieczeństwa. W tej kwestii znaczenie ma wiele rzeczy: dogodny czas rozmowy, brak pośpiechu, kontakt wzrokowy, ton głosu, cierpliwość, warunki rozmowy (np. domowe zacisze), okazywana dziecku gotowość do wysłuchania go, spokojna, wyważona reakcja dorosłego na, czasem trudne, słowa dziecka. Sam finał rozmowy jest równie ważny. Fakt, czy podobne rozmowy kończą się np. tylko karą, czy może również wskazaniem dziecku formy zrehabilitowania się, osiągnięciem jakiegoś kompromisu, ustaleniem rozwiązania trudnej sytuacji, udzieleniem wsparcia lub pomocy. Dziecko odnosi się bowiem do wcześniejszych doświadczeń. Warto przeanalizować pod tym kątem dotychczasowe próby rozmów. Niekiedy przyczyną trudności może być również jeszcze mała umiejętność  werbalizowania własnych myśli, określania uczuć, opisywania sytuacji przez dziecko, a nie jego zła wola czy niechęć współpracy. To, jak każda umiejętność, wymaga nauki i treningu. Myślę też, że nic na siłę się nie osiągnie, co nie oznacza rezygnacji z prób dotarcia do dziecka - wręcz przeciwnie, należy je podejmować. Być może jednak potrzeba trochę więcej czasu i cierpliwości. Warto mówić dziecku o swoich uczuciach, budując komunikaty typu "Niepokoję się, kiedy nie wiem co się u Ciebie dzieje, co przeżywasz. Jest mi wtedy smutno." lub "Bardzo mi zależy/ jest  to dla mnie bardzo ważne, byś mogła dzielić się ze mną tym, co Cię smuci i tym, co rozwesela."