Witam. Trudno mi ocenić, bez możliwości bezpośredniej obserwacji dziecka, czy u dziewczynki rzeczywiście występuje wzmożone pobudzenie psychoruchowe, cechy nadpobudliwości, nadaktywności. Mogę doradzić bezpośrednie skonsultowanie się z pediatrą lub psychologiem, konieczna jest bowiem obserwacja zachowania dziewczynki. Pomocne okażą sią też informacje z wywiadu z rodzicami, dotyczące ogólnego rozwoju dziecka, stanu zdrowia, diety, jego rytmu dobowego, itp. Będzie Pani miała możliwość ich przekazania w rozmowie ze specjalistą. Pierwsze lata życia dziecka, a szczególnie pierwszy rok, jest rzeczywiście czasem niezwykle intensywnego rozwoju ruchowego, kształtowania się nowych umiejętności w tym zakresie. Przebieg tego procesu jest kwestią indywidulaną, między dziećmi zarysowują się istotne różnice indywidualne, w obrębie rodzeństwa również. Co do koncentracji uwagi, jest to umiejętność, którą należy kształtować od najmłodszych lat. Takim maluchom, jak Pani córka, bardzo służy rytmizacja trybu życia, pewna przewidywalność otoczenia, pewne stałe rytuały (np. przed snem - czytanie bajeczki, oglądanie obrazków). Warto, by w otoczeniu dziecka panował pewien porządek np. w sferze czynności - np. w czasie posiłku czy zabawy zabawkami telewizor nie jest niepotrzebnie włączony. Chodzi o to, by czynności następowały po sobie, nie nakładały się, by w otoczeniu dziecka nie panował chaos. Oczywiście w tym wieku nie należy oczekiwać, że dziecko będzie długo koncentrowało się na jednej czynności (dość szybko będzie przechodziło od jednej do drugiej), ale taką tendencję warto rozwijać. W przypadku tak małych dzieci należy też unikać długich pobytów w miejscach zbyt wysoko bodźcujących jak np. hipermarkety, galerie handlowe. Jeśli jest to kwestia oddziaływań wychowawczych, a konkretnie - parafrazując - braku lub małej konsekwencji rodziców, zbyt szerokich granic wychowawczych, zmiana postawy w tym zakresie powinna przynieść pozytywne efekty.