Czy podawać niemowlęciu gluten? Czy stosować nowy schemat żywienia?

Tagi:

alergia, celiakia, gluten, niemowlę, nietoleracja glutenu, produkty zbożowe, rozszerzanie diety

Podoba ci się artykuł? Poleć innym

Podziel się! |

Sklep on line| Drukuj| A  A  A

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zaleca karmienie niemowląt do końca 6. miesiąca życia wyłącznie mlekiem mamy. Malec ma otrzymywać w tym czasie tylko mleko kobiece, bezpośrednio z piersi lub odciągane; nie dostaje innych płynów (z wyjątkiem preparatów witaminowych, niezbędnych roztworów soli mineralnych lub leków) ani żywności dodatkowej.

Tymczasem krajowy konsultant ds. pediatrii zaleca stopniowe wprowadzanie niewielkiej ilości glutenu (białka zawartego w pszenicy, życie, owsie, jęczmieniu i orkiszu) już po ukończeniu 4. miesiąca życia.

Decyzja o zmianach w schemacie żywienia niemowląt to efekt pracy zespołu wybitnych specjalistów, którzy w swoich rozważaniach oparli się na najnowszych badaniach naukowych. Wynika z nich, że wczesne wprowadzenie glutenu, ale w określonym czasie, dawce i w osłonie mleka kobiecego, wyraźnie zmniejsza ryzyko zachorowania przez dziecko na celiakię (chorobę trzewną) – poważną, nieuleczalną chorobę układu pokarmowego.

Zdaniem zwolenników zmian, niewielkie ilości glutenu nie mogą być traktowane jak „porcja jedzenia”, dlatego nie można mówić o ich negatywnym wpływie na karmienie piersią. Zarazem są swego rodzaju preparatem leczniczym, gdyż mogą zapobiegać celiakii. Wśród ekspertów (np. prof. dr hab. med. Barbara Kowalewska-Kantecka z Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie, specjaliści z Komitetu Upowszechniania Karmienia Piersią) nie brakuje jednak także opinii, że nie było wyraźnych powodów, by schemat żywienia zmieniać. Te kwestie trudno rozstrzygnąć lekarzom, tym bardziej ciężko byłoby samym rodzicom. Dlatego najlepiej zdać się na wiedzę i doświadczenie zaufanego pediatry. Warto także dowiedzieć się więcej o samej celiakii.

Po co profilaktyka?

Choroba trzewna jest trwałą, uwarunkowaną genetycznie nietolerancją pokarmową. Nieleczona może prowadzić do poważnego uszkodzenia jelit, wątroby, zaburzeń rozwojowych, a nawet bezpłodności lub zmian nowotworowych u osób starszych. Chociaż występuje rodzinnie, nie oznacza to, że nie może dotknąć osoby, która wśród bliskich nie ma celiakowców. Ryzyko jest wówczas mniejsze, ale nadal istnieje. Celiakia polega na zaburzeniu trawienia i wchłaniania w wyniku zniszczenia ściany jelita, spowodowanej nieprawidłową reakcją na gluten. Przez długi czas nie musi dawać żadnych wyraźnych objawów, działając jedynie w obrębie jelit lub dając jeden niespecyficzny objaw, np. niewyjaśnioną niedokrwistość, a dopiero po latach ostro atakuje inne narządy. Bywa wykrywana przypadkiem, dlatego nikt nie może mieć 100 proc. pewności, że w jego rodzinie choroba nigdy nie występowała lub nie występuje.

Objawy celiakii mogą pojawić się w każdym wieku, często jednak dotyczą już niemowląt, zaraz po wprowadzeniu glutenu do ich diety.

Nie zadręczaj się jednak, jeśli twoje maleństwo gorzej poczuje się po zjedzeniu pierwszej kaszki glutenowej. U najmłodszych dzieci wiele dolegliwości przypominających alergię czy celiakię to tylko przejściowe problemy, związane np. z niedojrzałością układu pokarmowego. Właśnie dlatego z brzuszkowymi kłopotami u maluchów do 3. roku życia pediatra najczęściej próbuje radzić sobie samodzielnie, a tylko w razie ich poważnego nasilenia lub trwania, mimo zastosowania jego rad, kieruje dziecko do specjalisty. Z drugiej strony, jeśli nawet na początku wydaje się, że maleństwo doskonale toleruje gluten, to może się zmienić – właśnie dlatego, że choroba trzewna i alergia nieraz przez długi czas nie dają wyraźnych objawów. Dlatego, niezależnie od wieku dziecka, warto obserwować, jaki wpływ na jego samopoczucie ma dieta.