Refluks moczu trzeba leczyć

Tagi:

moczenie nocne, nietrzymanie moczu, popuszczanie moczu, refluks moczowy

Podoba ci się artykuł? Poleć innym

Podziel się! |

Sklep on line| Drukuj| A  A  A

Do wstecznego odpływu moczu dochodzi wówczas, gdy nieprawidłowo działają zwieracze pęcherza. Są to elastyczne uszczelki, które znajdują się tuż przy ujściach moczowodów do pęcherza. Normalnie, gdy dziecko czuje, że chce zrobić siusiu, pęcherz się obkurcza, a zwieracze zaciskają się i zamykają moczowody. Mocz spływa wtedy w dół przez otwartą cewkę moczową. Natomiast gdy dziecko cierpi na refluks, pęcherz obkurcza się, mocz wydostaje się do moczowodów, lecz zamiast wypłynąć na zewnątrz, częściowo  wraca. Kiedy skurcz mija, mocz z powrotem spływa do pęcherza i tam zalega. Może to być przyczyną częstych stanów zapalnych oraz poważnych zakażeń układu moczowego.

Skąd się to bierze?

Odpływ wsteczny moczu zazwyczaj jest skutkiem wrodzonej nieprawidłowości w funkcjonowaniu zwieracza przy ujściu moczowodu do pęcherza. Zdarza się jednak, że choroba rozwija się np. po nieleczonych zapaleniach i zakażeniach układu moczowego, które utrudniają całkowite opróżnianie pęcherza.

Pierwotny czy wtórny?

Gdy chorobę wywołała wrodzona nieprawidłowość budowy zwieracza, mówi się o refluksie pierwotnym. Jeśli układ moczowy źle pracuje, np. z powodu zwężenia cewki moczowej, nieprawidłowej liczby nerek (jedna lub trzy) - refluks określa się jako wtórny. Około 40 procent przypadków OPM specjaliści zaliczają do wtórnych, co oznacza, że chore dzieci nie były w odpowiednim czasie przebadane i leczone. Żeby rozpoznać refluks pęcherzowo-moczowy, trzeba wykonać badanie zwane cystografią mikcyjną. Dożylnie podaje się dziecku środek cieniujący, czyli kontrast. Kładzie się malca pod aparatem RTG. Dziecko, leżąc na stole, powinno oddać mocz. W czasie siusiania robi się kilka zdjęć RTG pęcherza i cewki moczowej. Badanie pozwala precyzyjnie określić nie tylko stopień rozwoju choroby, ale także wykryć inne wady wrodzone układu moczowego, np. zwężenie cewki moczowej. Przy diagnozowaniu OPM wykonuje się jeszcze uzupełniające badanie urodynamiczne. Przez sondę wprowadzoną cewką moczową do pęcherza mierzy się siłę, z jaką pęcherz kurczy się i rozkurcza w czasie oddawania moczu.
W zależności od zaawansowania zmian lekarze stosują różne formy leczenia. We wczesnym stadium rozwoju OPM wymaga podawania leków odkażających drogi moczowe. Przy bardziej zaawansowanej chorobie konieczne bywa postępowanie radykalne. Najpopularniejszy i najmniej bolesny dla dziecka jest w takich sytuacjach zabieg polegający na ostrzykiwaniu ujść moczowodów specjalnymi lekami. Zastrzyki wykonuje się w znieczuleniu miejscowym lub lekkiej narkozie (tzw. głupi jaś). Niestety, przy chorobie bardzo zaawansowanej konieczna jest operacja. Niekiedy trwa nawet półtorej godziny. Jest przeprowadzana w narkozie. Lekarz przecina brzuch i chirurgicznie wzmacnia zwieracz pęcherza. Po takim zabiegu dziecko musi przebywać w szpitalu co najmniej przez tydzień.