Gdy dziecko traci apetyt

Tagi:

brak apetytu, niechęć do jedzenia, niejadek, utrata apetytu

Podoba ci się artykuł? Poleć innym

Podziel się! |

Sklep on line| Drukuj| A  A  A

Warto przy okazji zdać sobie sprawę z tego, że szczuplejsze dziecko jest zdrowsze od kolegi z pucołowatymi policzkami, i nie przejmować się zdaniem babci czy sąsiadki. Ale jest też i druga strona medalu – jeśli zupełnie zbagatelizujesz sprawę, twoje dziecko może nabawić się anemii bądź mieć niedobory pokarmowe, a w konsekwencji mniej lub bardziej poważne problemy ze zdrowiem.

Bilans kalorii na początek

Jeśli masz wątpliwości, czy dziecko je wystarczająco dużo, warto przez kilka kolejnych dni zapisywać, co zjadło i wypiło. Liczy się wszystko – nie tylko śniadanie, obiad czy kolacja, ale też kilka cukierków, szklanka soku, jabłko, garść orzechów, batonik, czyli to, co kilku–kilkunastoletni człowiek lubi popijać i podjadać między posiłkami. Być może z takiego bilansu wyjdzie, że dziecko je właściwie przez cały dzień, tyle że niekoniecznie wartościowe dania. W takiej sytuacji warto pomyśleć o usztywnieniu godzin posiłków i wprowadzeniu do menu zdrowych przekąsek.

Fochy czy choroba?

Sytuacja wymaga większej uwagi, jeśli kartka, na której robisz codzienny bilans, nie zapełni się nawet w połowie. Zanim jednak podejmiesz jakiekolwiek działania, warto ustalić przyczyny braku apetytu, bo to od nich zależy, co powinnaś później zrobić. Można je podzielić na trzy grupy.

• Zdrowotne – gdy brak apetytu spowodowany jest anemią bądź pasożytami (np. owsikami), infekcją, problemami z żołądkiem albo trzustką, a także poważniejszymi, jak niektóre choroby nowotworowe.

• Kulinarne – kiedy ilość słodkich przekąsek w codziennym menu pokrywa zapotrzebowanie kaloryczne organizmu do tego stopnia, że dziecko nie ma już ochoty na jedzenie, bądź też menu jest monotonne i od dłuższego czasu takie samo.

• Psychologiczne – gdy presja rówieśników sprawia, że dziecko zaczyna się odchudzać.

Samodzielnie trudno jest ustalić przyczyny braku łaknienia, dlatego jeśli problem się utrzymuje, trzeba poszukać pomocy u pediatry. Lekarz przede wszystkim zleci badania – zwykle jest to morfologia (w tym poziom żelaza) i badanie kału pod kątem pasożytów.