Brak apetytu - jak poradzić sobie z małym niejadkiem

Tagi:

brak apetytu, niechęć do jedzenia, niejadek, utrata apetytu

Podoba ci się artykuł? Poleć innym

Podziel się! |

Sklep on line| Drukuj| A  A  A

Warto przy okazji zdać sobie sprawę z tego, że szczuplejsze dziecko jest zdrowsze od kolegi z pucołowatymi policzkami, i nie przejmować się zdaniem babci czy sąsiadki. Ale jest też i druga strona medalu – jeśli zupełnie zbagatelizujesz sprawę, twój niejadek może nabawić się anemii bądź mieć niedobory pokarmowe, a w konsekwencji mniej lub bardziej poważne problemy ze zdrowiem. Warto więc zadbać aby twojemu dziecku wrócił apetyt.

Bilans kalorii na początek

Jeśli masz wątpliwości, czy dziecko je wystarczająco dużo, warto przez kilka kolejnych dni zapisywać, co zjadło i wypiło. Liczy się wszystko – nie tylko śniadanie, obiad czy kolacja, ale też kilka cukierków, szklanka soku, jabłko, garść orzechów, batonik, czyli to, co kilku–kilkunastoletni człowiek lubi popijać i podjadać między posiłkami. Być może z takiego bilansu wyjdzie, że dziecko je właściwie przez cały dzień, tyle że niekoniecznie wartościowe dania. W takiej sytuacji warto pomyśleć o usztywnieniu godzin posiłków i wprowadzeniu do menu zdrowych przekąsek.

Fochy czy choroba?

Sytuacja wymaga większej uwagi, jeśli kartka, na której robisz codzienny bilans, nie zapełni się nawet w połowie. Zanim jednak podejmiesz jakiekolwiek działania, warto ustalić przyczyny braku apetytu, bo to od nich zależy, co powinnaś później zrobić. Można je podzielić na trzy grupy.

• Zdrowotne – gdy brak apetytu spowodowany jest anemią bądź pasożytami (np. owsikami), infekcją, problemami z żołądkiem albo trzustką, a także poważniejszymi, jak niektóre choroby nowotworowe.

• Kulinarne – kiedy ilość słodkich przekąsek w codziennym menu pokrywa zapotrzebowanie kaloryczne organizmu do tego stopnia, że dziecko nie ma już ochoty na jedzenie, bądź też menu jest monotonne i od dłuższego czasu takie samo.

• Psychologiczne – gdy presja rówieśników sprawia, że dziecko zaczyna się odchudzać.

Samodzielnie trudno jest ustalić przyczyny braku łaknienia, dlatego jeśli problem się utrzymuje, trzeba poszukać pomocy u pediatry. Lekarz przede wszystkim zleci badania – zwykle jest to morfologia (w tym poziom żelaza) i badanie kału pod kątem pasożytów.