Umiem chodzić tyłem! I bieganie też już prawie opanowane! Kochani rodzice. To dla was koniec spacerów godnym krokiem. Od dzisiaj większość czasu nie tylko na spacerach będzie spędzać poruszając się truchtem. Musicie też wzmóc uwagę. Nie chodzi o stłuczone kolana – tego nie da się uniknąć, ale są sytuacje, w których wzmożona uwaga jest konieczna, np. przechodzenie przez ulicę. Tu nie wystarczy trzymać po prostu za rączkę czy za kaptur – paluszki mogą się wysunąć z waszej dłoni, a kaptur odpiąć od kurtki i nieszczęście gotowe. Malca trzymamy pewnie za nadgarstek albo, jeśli siły pozwolą, na ręku.

Mały obserwator, dzielny naśladowca. Możecie przyłapać dziecko z książką na kanapie (bo sprawność wspinacza ma już w kieszeni), ze szminką przed lustrem, przymierzające ulubione szminki mamy czy bawiące się taty telefonem. Przekręcenie klucza w zamku i odizolowanie niani na balkonie też jest już w zasięgu możliwości waszej pociechy.

Dziecko dobrze rozumie nawet trudniejsze polecenia, zna około 50 słów.
Być może jest małym egocentrykiem, który próbuje płaczem wymusić na was ustępstwa. Gdy rzeczy nie toczą się po jego myśli, zachcianki nie są spełniane natychmiast dziecko reaguje gwałtownym płaczem i krzykiem. Nie dajcie się.
Może również być tak, ze frustracja i emocje, nad którymi malec nie umie zapanować prowadzą do wybuchów agresji, które dotykają najbliższych. Bije, kopie, gryzie, szczypie. Reaguj stanowczo, ale nigdy przemocą. Gdy perswazja nie przynosi efektów, przejdź do kar i stosuj je konsekwentnie. Ponieważ dziecko w tym wieku pamięć ma bardzo krótką, nie zdziw się, gdy w kilka minut po awanturze będzie chciało się czule przytulić – utul je.