Depresja poporodowa. Dlaczego zamiast euforii odczuwam frustracje?

Tagi:

depresja po porodzie, depresja poporodowa, macierzyństwo połóg, mama, objawy depresji, samotność, zdrowie kobiety

Podoba ci się artykuł? Poleć innym

Podziel się! |

Sklep on line| Drukuj| A  A  A

Macierzyństwo przywołuje najczęściej skojarzenia szczęścia i euforii. Jest postrzegane przez społeczeństwo jako stan wyjątkowy i bardzo szczęśliwy. Matka, według Polaków, powinna być zadowolona, cierpliwa i dzielnie znosić wszelkie trudności. Przecież uśmiech dziecka jest dla niej największą nagrodą. Dla wielu kobiet tak rzeczywiście jest i mimo wielkiego zmęczenia i rewolucyjnych zmian, jakie nastąpiły w ich życiu, czują wielką radość, akceptują ograniczenia i odnajdują się szybko w nowej roli. Jednak ponad połowa kobiet, które niedawno zostały matkami, odczuwa pewien niepokój, smutek, lęk, zagubienie, bezradność, strach przed niewiadomą, przed zmianą, obawy o życie i rozwój dziecka, o własną tożsamość, o życie zawodowe i plany rozwoju, o własną przestrzeń oraz o relacje z partnerem. Niestety, dla prawie 20 proc. z nich te niepokoje mogą się przerodzić w depresję poporodową.

Kobieta sama ze swoimi problemami

Kiedyś kobiety wspierały się wzajemnie; mamy, babki i inne kobiety z rodziny przekazywały swoją wiedzę świeżo upieczonej mamie. W wielopokoleniowych rodzinach młode kobiety mogły się uczyć swej nowej roli w kręgu doświadczonych kobiet. Nie były same, nie musiały zdawać się wyłącznie na swój instynkt i intuicję. W niektórych współczesnych kulturach pozaeuropejskich, podobnie jak w kulturach pierwotnych, do dziś istnieją różne obrzędy i rytuały związane z ciążą, porodem,  połogiem i macierzyństwem. Ale dzisiejsze macierzyństwo w naszej kulturze jest bardzo samotne. Często zdarza się, że młodym kobietom trudno jest nawet liczyć na pomoc własnych matek. Mieszkają w innych miastach czy nawet krajach, z dala od rodzinnego domu, przyjaciół i rodziny. Osamotnione, pozbawione wsparcia rodziny, nie mają od kogo czerpać wiedzy i doświadczenia, nie mają też z kim dzielić tej huśtawki emocji, która towarzyszy im podczas ciąży i w pierwszych miesiącach po porodzie. Już w ciąży kobieta czuje, że wszystko się zmienia: przyjaciele zajęci są pracą, karierą i zabawą. Partner w pracy od rana do wieczora, a przyszła mama nie ma się do kogo odezwać, nikt jej nie rozumie. Doświadczenie porodu też jest bardzo trudnym przeżyciem dla kobiety. Mimo możliwej obecności bliskiej osoby, mimo wielu społecznych kampanii na rzecz godnego rodzenia, wiele jeszcze pozostaje do zrobienia w tej kwestii. Kobiety nadal w większości szpitali są zmuszane do rodzenia w nienaturalnej pozycji, nie pozwala im się na rodzenie zgodnie z prawami natury, stosuje się nagminnie zastrzyki z oksytocyny i nacinanie krocza. A po wyczerpującym siły porodzie kobieta trafia do pustego domu z dzieckiem, którego jeszcze nie zna, nie rozumie i nie wie, jak z nim postępować. Musi się sama wszystkiego nauczyć. To może wywoływać lęk i frustracje. Kobieta ma prawo czuć się zagubiona i bezradna.

Magda: „Po porodzie czułam się bardzo samotna i przemęczona nowymi obowiązkami. Całe dnie siedziałam sama w domu z płaczącym maluchem i miałam kompletnie dość wszystkiego. Nawet nie miałam z kim o tym porozmawiać, bo mąż rano wychodził do pracy i wracał późnym wieczorem. Moje koleżanki nie mają jeszcze dzieci, więc i tak nie zrozumiałyby, o czym mówię. Zresztą, po moim porodzie przestały się do mnie odzywać. Sądziły pewnie, że będą mi tylko przeszkadzać, że i tak nie będę mogła się z nimi spotkać. A ja tak bardzo potrzebowałam kontaktu z kimś dorosłym i życzliwym. Z kimś, kto by mnie wysłuchał i zrozumiał, powiedział, że to wszystko, co przeżywam, jest jak najbardziej normalne, że wcale nie jestem złą matką”