Wywiad: Najczęstsze lęki przyszłych mam

Tagi:

ciąża, lęk, macierzyństwo, partnerstwo, psychologia

Podoba ci się artykuł? Poleć innym

Podziel się! |

Sklep on line| Drukuj| A  A  A

Gdy kobieta dowiaduje się, że jest w ciąży, na początku zwykle pojawia się strach przed utraconą wolnością, świadomość „uwiązania do końca życia” i tego, że nic już nie będzie takie samo. Czy takie myśli są normalne?

Absolutnie tak. Powiem więcej, to dobrze, że te myśli się pojawiają. Taki lęk jest świadectwem dojrzałości, bo kobieta zaczyna myśleć o tym, co się zmieni, zaczyna planować swoje życie, uwzględniając w nim zmiany. Wyobraża sobie nowe położenie i szuka rozwiązania. To taki moment dojrzałego myślenia. Natomiast sytuacja, gdy żadne myśli lękowe się nie pojawiają (oprócz przypadków, gdy jest to np. kolejne dziecko), może być niepokojąca, bo może świadczyć o tym, że kobieta nie jest w stanie wyobrazić sobie konsekwencji tej wielkiej zmiany i późniejsze zderzenie się z rzeczywistością może być dla niej dużym zaskoczeniem.

Co może pomóc w oswojeniu się z faktem, że będę mamą, zaakceptowaniu tej nowej sytuacji?

Na pewno kontakt z innymi matkami małych dzieci. Wtedy taka przyszła mama widzi, jak to jest naprawdę, a nie bazuje tylko na wyobrażeniach. Widzi, że wraz z pojawieniem się dziecka świat się zmienia, ale to nie jest rozpad całego świata, bo przecież te mamy w jakiś sposób sobie radzą. Kobiety, które mają duży poziom lęku, mają prawdopodobnie mały dostęp do rzeczywistości albo widzą tylko negatywne wzorce. Dlatego powinny szukać kontaktu z innymi mamami. Kluby młodej mamy działają np. przy fundacjach i stowarzyszeniach kobiecych. Popularne są też fora internetowe, na których kobiety w ciąży lub będące już mamami wymieniają się wiedzą, opiniami, a przede wszystkim wspierają się nawzajem. Można też po prostu usiąść na placu zabaw i porozmawiać z którąś z mam. One zwykle bardzo chętnie rozmawiają.

Czy w tym oswajaniu lęku widzi Pani rolę dla partnera?

Jak najbardziej. Badania i doświadczenie jasno pokazują, jak ważna jest postawa mężczyzny. Jeśli partner od początku, już na etapie prenatalnym, myśli o mającym się urodzić dziecku, wyobraża je sobie, oswaja się z myślą o swoim ojcostwie, chodzi do szkoły rodzenia, do lekarza – to jest niezwykle ważne wsparcie dla kobiety, bo ona ma poczucie, że nie jest sama. Kobieta, która tego wsparcia nie ma, de facto jest sama i ma o wiele więcej lęku.