Trzeba wierzyć w cuda: ciąża podwyższonego ryzyka

Tagi:

historie z brzuszkiem, komplikacje okołoporodowe, macierzyństwo, wcześniak

Podoba ci się artykuł? Poleć innym

Podziel się! |

Sklep on line| Drukuj| A  A  A

Ola to wcześniak. Urodziła się w 32. tygodniu ciąży. Ważyła zaledwie 1250 g, miała 38 cm długości. Dostała trzy punkty w skali Apgar. Doszło u niej do trzech wylewów krwi do mózgu. Była niedożywiona i niedotleniona z powodu uszkodzenia łożyska. Urodziła się w szpitalu rejonowym, nieprzygotowanym do opieki nad takim dzieckiem. Ale wbrew wynikom badań i rokowaniom lekarzy – jest zdrowa, normalna. Chodzi już do czwartej klasy szkoły podstawowej i doskonale się uczy. Takie historie zdarzają się często, a młode mamy czasem ciężej przechodzą komplikacje okołoporodowe niż ich dzieci.

Cudowna historia o narodzinach wcześniaka

Do dziś, gdy spotykam dzieci, które nie miały tyle szczęścia, zastanawiam się, dlaczego nasza historia zakończyła się inaczej. Zapewne wpłynęło na to wiele czynników: moja czujność, przytomność lekarza i położnej, dzięki którym szybko trafiłam na stół, dostęp do inkubatora zakupionego przez Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy Jurka Owsiaka, ale przede wszystkim wola walki o życie mojej maleńkiej córeczki. To oczywiście wszystkiego nie wyjaśnia. Z pewnością zdarzył się cud. Może dlatego, że cała moja rodzina umiała w niego wierzyć?

Do szpitala trafiłam na dzień przed urodzeniem Oli, chociaż wcale nie spodziewałam się porodu. Zaniepokoiło mnie wyraźne zmniejszenie ilości ruchów dziecka. Ponieważ rok wcześniej w podobnych okolicznościach straciłam dziecko, a druga ciąża określana była jako ciąża podwyższonego ryzyka (miałam już 38 lat), nie zamierzałam ryzykować. Do szpitala jednak nie chcieli mnie przyjąć. Tętno było wyraźne, KTG prawidłowe. Zasugerowano wręcz, że jestem przewrażliwiona. Pozostawiono mnie w końcu na obserwacji, głównie po to, bym się uspokoiła. Nad ranem wykonano ponowne KTG i znowu wyniki były prawidłowe. Następne badanie zaplanowano na godzinę 9.00, przed obchodem. Po nim miałam iść do domu. Ponieważ oficjalnie byłam w najlepszym stanie, mnie pierwszą podłączono do urządzenia – monitoring miał zająć mało czasu. I całe szczęście, bo tętno Oli już zanikało. Decyzja o cesarce była natychmiastowa. W drodze na blok operacyjny dostałam jeszcze zastrzyk z lekiem na rozwinięcie płuc u dziecka. Potem narkoza i sen.

Nie ma słów, które oddałyby moje emocje po przebudzeniu. Czułam się opuszczona, samotna, ale najgorsza była niepewność. O tym, że moje dziecko żyje, poinformowała mnie pani salowa, żaden lekarz ani pielęgniarka nie rozmawiali ze mną przez pierwsze trzy doby. Gdyby nie było przy mnie męża i mamy, chyba bym zwariowała. Nie sądzę, że brak informacji wynikał z okrucieństwa. Moim zdaniem, po prostu nie wiedzieli, jak to zrobić. Bali się pewnie, że za bardzo się ucieszę, a potem przeżyję dramat. Tymczasem ja go już przeżywałam z powodu braku informacji.