Mając wirus HIV w ciąży można urodzić zdrowe dziecko

Tagi:

ciąża, historia rodzinna, HIV, zdrowie dziecka, zdrowie kobiety

Podoba ci się artykuł? Poleć innym

Podziel się! |

Sklep on line| Drukuj| A  A  A

Zarażenie wirusem HIV

Agnieszka często chorowała. Przeziębienia, oskrzela, inne przypadłości. Wreszcie mdlała i słaniała się na nogach. Gdy wszystkie kuracje zawiodły, komuś przyszło do głowy, by zrobić badanie krwi w kierunku HIV. Wynik – pozytywny. Annie pobrano w szpitalu krew bez jej zgody i udziału. Była tak zamroczona narkotykami, że nie wiedziała ani gdzie jest, ani co się z nią dzieje. Pozytywny. Magda przetestowała się przypadkowo. Też pozytywny.

Wirus HIV a ciąża

Gdy Ania oczekiwała Mateusza, różne „życzliwe ciotki” radziły, by ciążę usunęła. Bo nic z tego dobrego nie wyjdzie, bo nie wiadomo, czy będzie zdrowe, bo w jej sytuacji… Nie słuchała nikogo. Tylko siebie. Nigdy wcześniej nie dopuszczała do siebie myśli o dziecku, wręcz nie dawała sobie prawa do syna czy córki. I chociaż go nie planowała, dziś wie, że urodzenie Mateusza to było najlepsze, co jej się w życiu przydarzyło. Na dodatek trafił jej się „promocyjny” egzemplarz: uczy się, nie sprawia kłopotów wychowawczych, mamie pomoże. Ale nie od początku było tak dobrze. Nie chciała rodzić na oddziale położniczym w rodzinnej miejscowości. Wyjechała do miasta, które dawało jej anonimowość, gdzie nikt nie wiedział o jej przeszłości i wirusie. Tak myślała, na to liczyła.

– Pobyt w szpitalu to jedno z najgorszych wspomnień w moim życiu – mówi. – Porażała mnie niewiedza lekarzy na temat HIV. Przecież jak ktoś idzie na studia medyczne, to chyba wie, że z chorobami będzie miał do czynienia. Nadgorliwy personel zabraniał jej opuszczać salę. Miała się kąpać na końcu, po pozostałych pacjentkach, żeby potem salowa mogła polać łazienkę lizolem albo innym, równie śmierdzącym płynem. Ale najgorsze dopiero przyszło. Przez pierwsze półtora roku po porodzie Ania chodziła po ścianach i umierała z niepewności, czy HIV dotyczy również syna. Badania nie były jednoznaczne, a mały często chorował. Tylko ona wie, ile nocy przepłakała. Ile strachu, żalu, wściekłości jest w człowieku. Idąc na wizytę do przychodni, mówiła o swym zakażeniu i niewyjaśnionej sytuacji syna. Bywało, że lekarz odmawiał przyjęcia. Wtedy wychodziła. Dziś, jako wolontariuszka, radzi innym kobietom, co zrobić w takich okolicznościach. Teraz na pewno by nie wyszła, a lekarz miałby wiele nieprzyjemności. Na szczęście, od tamtej pory w szpitalach i podejściu lekarzy wiele się zmieniło. Na lepsze.

Możliwość przekazania wirusa HIV dziecku

Siedzimy na placu zabaw. Dzieci szaleją na drewnianych konstrukcjach, włażą na ogrodzenie... – Mam wirusa HIV od kilku lat, ale się tym przed nikim nie chwalę – zaczyna Agnieszka i w skupieniu obserwuje, co z karuzelą wyprawia jej trójka. – Gdy powiedziałam o tym kiedyś ginekologowi, wyprosił mnie z gabinetu. Ale najbardziej żałuję, że nieświadomie zaraziłam najmłodszą córkę... Zuzia ma teraz pięć lat. Od blisko trzech przyjmuje leki, tak jak Agnieszka. Dziewczynka od początku była chorowita, lecz lekarze kładli to na karb niskiej wagi urodzeniowej i mniejszej odporności. Dopiero, gdy z Agnieszką działo się coraz gorzej, gdy traciła siły, a serie antybiotyków nie dawały poprawy, zrobiono test w kierunku HIV całej rodzinie. Starsze dzieci, Kacper i Asia, miały wynik negatywny. Zuzia – pozytywny. Tak jak mama. I jak tata, który zakaził mamę.