Wczesna ciąża, przyspieszona decyzja o założeniu rodziny - poznaj historię młodych rodziców

Tagi:

badanie USG, ciężka ciąża, historie z brzuszkiem, młodzi rodzice, poród rodzinny, wczesna ciąża

Podoba ci się artykuł? Poleć innym

Podziel się! |

Sklep on line| Drukuj| A  A  A

Kiedy poznałam mojego obecnego narzeczonego, od razu czułam, że to właśnie on powinien być ojcem moich dzieci. Zakochałam się i bardzo pragnęłam założyć rodzinę. Ale nie wiedziałam, że ta chwila nadejdzie tak szybko. Gdy zrobiłam test ciążowy i ujrzałam na nim dwie różowe kreski, cała przyszłość, wszystkie marzenia i plany stanęły mi przed oczami. Tak wczesna ciąża? Łzy napłynęły do oczu, a przez głowę przelatywało mnóstwo myśli: „I co teraz będzie? Przecież właśnie zaczęłam studia. Nie mamy jeszcze własnego mieszkania!”. Ciąża, narodziny dziecka zawsze kojarzyły mi się z czymś najcudowniejszym na świecie. Tymczasem te wszystkie piękne obrazki przysłoniła czarna chmura – wielka niepewność, strach. Obawa, co przyniesie jutro, nie dawała mi spokoju. Nosiłam w sobie nowe życie, musiałam w jednej chwili stać się odpowiedzialna. Na szczęście, Krzyś zapewnił mnie, że wszystko będzie dobrze. „Poradzimy sobie” – mówił. I powoli zaczęłam widzieć jasne światełko w tunelu. Mieliśmy zostać młodymi rodzicami. Zaczęłam cieszyć się nowym stanem. „Tak, będę mamusią! Za kilka miesięcy na świat przyjdzie moje dziecko” – krzyczałam w duchu.

Jak zrozumieć i zaakceptować, że źle znosi się ciążę, czyli jak przetrwałam 9 miesięcy na leżąco...

Ciąża dała mi mocno w kość. Należę do tych kobiet, które źle znoszą ten stan. Ciągłe nudności, bóle brzucha, przygnębienie. Wizyty u lekarza zawsze kończyły się przykazaniem: „Proszę brać 2 razy dziennie leki rozkurczowe i leżeć”. Byłam zła, że nie mogę nigdzie wyjść. Czułam się jak więzień we własnym mieszkaniu. Ale znalazłam sposób na kontakt ze znajomymi. Moim okienkiem na świat były: internet, telefon komórkowy, telewizja i miesięcznik „M jak mama” – tak, to również dzięki Wam okres ciąży nie był taki straszny. Wiele artykułów, porad bardzo mi pomogło. Czytałam i wiedziałam, że nie jestem sama. Że są kobiety, które tak jak ja źle znoszą ciążę i muszą „wypoczywać”. Przez kilka pierwszych miesięcy, pewnie jak większość przyszłych mam, myślałam, że to sen. Trudno mi było wyobrazić sobie, że w moim brzuchu jest malutki człowiek, który już za 9 miesięcy całkowicie zmieni moje życie. Brzuch rósł i rósł, i rósł... Zwiększył mi się apetyt, przybrałam na wadze. Aż pewnego dnia doświadczyłam nadzwyczajnego doznania: to było delikatne pukanie w wewnętrzną stronę brzucha: „Mamo to ja. Jestem, czujesz?” Aż podskoczyłam z radości, kiedy uświadomiłam sobie, że to moje dziecko.

Badanie USG potwierdziło - to chłopak! Mój syn od początku dawał mi mocno w kość, kopał i wkładał paluszki pod żebra

Nadszedł dzień USG – czekaliśmy na tę chwilę od dawna, gdyż wtedy mieliśmy poznać płeć naszego dziecka. Krzyś od samego początku powtarzał mi, że to będzie Kubuś. Był pewien, bo w jego rodzinie od pokoleń rodzili się sami chłopcy. Miałam cichą nadzieję, że jednak będzie Wiktoria – radosna blondyneczka o zniewalającym uśmiechu. Podczas badania lekarz potwierdził przeczucia narzeczonego: „Może być pan z siebie dumny, mają państwo silnego, zdrowego syna”. Radość tatusia nie miała końca. Ze szczęścia zamiast mnie – uściskał lekarza. Ostatnie miesiące mijały szybko, moja sylwetka coraz bardziej zaokrąglała się, buzia pulchniała, a osobowość stawała się bardziej dojrzała. Synek dawał mi mocno znać o sobie. Kopniaki były silne, czasem musiałam popukać w brzuch i poprosić, żeby się uspokoił. Ostatnie noce były bardzo ciężkie, Kubuś płatał figle i ciągle wkładał swoje małe paluszki pod żebra mamy – oj, było to bardzo nieprzyjemne uczucie.